Հետնապահ անշուք թիմից, որն ընկրկում էր գրեթե ցանկացած մրցակցի առաջ, Հայաստանի հավաքականը առնականացել է` դառնալով լուրջ հակառակորդ ՈՒԵՖԱ-ի մրցաշարում ընդգրկված թիմերի համար:

Ազգանվան «Տեր» մասնիկը հայերենում ցույց է տալիս, որ Լևոն Տեր-Պետրոսյանը եկեղեցու սպասավորների ընտանիքից է սերում: Ուրեմն ո՞վ կհամարձակվի Հայ ազգային կոնգրեսի նախագահի հետ աստվածաբանական թեմաներով վեճի բռնվել:

Որպեսզի իզուր չհամարեմ իմ 4 տարվա համալսարանական աստվածաբանական կրթությունը և ճեմարանում անցկացրած երկու տարիներս, թույլ տվեք ե´ս փորձեմ պատասխանել Տեր-Պետրոսյանի այն հայտարարությանը, թե Րաֆֆի Հովհաննիսյանի հանդեպ նրա քամահրանքը թելադրված է քրիստոնեական համոզմունքներով …

Պահը որսաց Լևոն Տեր-Պետրոսյանը, բայց այն Րաֆֆի Հովհաննիսյանինն էր:

Երբ երեկ Տեր-Պետրոսյանը մտավ Ազատության հրապարակ, նա անցավ այն դռնով, որն արդեն ճաքեր էր տվել, քանի որ Հովհաննիսյանը խիզախություն էր ունեցել գիշեր-ցերեկ անցկացնելու հրապարակի նստարաններից մեկի վրա:

Վերջին մի քանի օրերին նախագահ Սերժ Սարգսյանը դրվատանքի արժանի մի քանի հայտարարություններ է արել, ինչպես նաև` մի շարք հանձնարարականներ է տվել, որոնք հետևողականորեն կիրառվելու դեպքում կմեծացնեն առաջիկա երկու տարիների ընթացքում կայանալիք արդար ընտրությունների հնարավորությունը, մի բան, որը Հայաստանը չի տեսել 20 տարի առաջ տեղի ունեցած ընտրություններից հետո:

Հինգշաբթի երեկոյան ՀՀ նախագահ Սարգսյանի ուղերձը իր ժողովրդին կարելի է դիտել նաև որպես ԱՄՆ նախագահ Բարաք Օբամային ուղղված խոսք, որով Սարգսյանը կարծես ասում էր. «Մենք մեր խոստման տերն ենք, հիմա ձեր հերթն է»:

Սարգսյանը հրապարակավ հայտարարեց արձանագրությունների գործընթացի ձախողման մասին, ինչը բոլորին վաղուց հայտնի էր: ՀՀ նախագահի որդեգրած դիրքորոշումը պետք է որ ողջունեն աշխարհասփյուռ հայերը` անկախ իրենց քաղաքական հայացքներից և Սարգսյանի` իշխանության գալու նկատմամբ ունեցած վերաբերմունքից:

Մինչ Թուրքիան փորձում է խոչընդոտել ԱՄՆ Կոնգրեսում Հայոց ցեղասպանության բանաձևի ընդունումը, լավ կլիներ, որ նա փակեր իր վարչապետի բերանը, որի հայտարարությունները պերճախոս կերպով վկայում են, թե ինչու Թուրքիան պետք է պատասխանատու լինի իր արյունոտ անցյալի համար:

Անցյալ շաբաթ ԱՄՆ Կոնգրեսի արտաքին հարաբերությունների հանձնաժողովի կողմից Հայոց ցեղասպանության 252 բանաձևի ընդունման կանխատեսելի հետևանքով` հակասական ելույթներին անվերջ տրվող պատասխաններն արդեն զայրացնում են չարչրկված, բայց մակերեսային բովանդակությամբ:

Երևանը Վաշինգտոն չէ. ոչ ավելին, քան մեր խմբագրատունը ԱՄՆ Կոնգրեսի հանձնաժողովի նիստերի դահլիճ:

Այդուհանդերձ, որտեղ մենք ենք ապրում, մեծ մասն արդեն հասկացել է այն, ինչի մասին ոչ մեկն այնտեղ չի խոսում.

Հայ-թուրքական հարաբերությունների «կարգավորման» բանակցությունները ձախողվել էին շատ ավելի վաղ, քան երբ կոնգրեսականները նման հնարավորության մասին խոսեցին ուշ երեկոյան Վաշինգտոնում քվեարկությունից առաջ:

Անցյալ տարվա հոկտեմբերից ի վեր, երբ պետդեպարտամենտի աջակցությամբ ստորագրվեցին արձանագրությունները և տրվեցին խոստումներ, որոնց իրականացումն անհնարին դարձավ, ոչ մեկը, ըստ էության, չէր հավատում, որ Հայաստանը և Թուրքիան ձեռք ձեռքի բռնած, շաքարաքլոր լպստելով, կքայլեն դեպի գույնզգույն երազանքների պայծառ ապագա տանող սալապատ ճանապարհով:

ԱՄՆ կառավարությանը կրկին դիմել են խնդրանքով՝ արտաբերել դաշնակցին ամոքող ուժ ունեցող միակ երկու բառերը՝ Հայոց ցեղասպանություն:

Սակայն դրա հավանականությունը չափազանց փոքր է: Համենայն դեպս, հաստատ ոչ հիմա, երբ Հայաստանն ու Թուրքիան գոնե բարեկամության նախերգանքի փորձեր են անում:

Հանրային հեռարձակողների միության կողմից Եվրոպայում կազմակերպվող ամենամյա «Եվրատեսիլ» երգի մրցույթի շուրջ կրքերը թեժացան անցյալ շաբաթ, երբ Հայաստանի նախընտրական փուլի վիճահարույց արդյունքների շուրջ քննարկումները ստվերեցին երկրի համար անգամ այնպիսի կենսական թեմա, ինչպիսին է հայ-թուրքական հարաբերությունների կարգավորումը: