Շաբաթվա սկզբին Թբիլիսիի հայերի ասամբլեան դիմել է Վրաստանի ղեկավարությանը` Հայոց ցեղասպանությունը ճանաչելու պահանջով, Վրաստանի նախագահ Միխեիլ Սահակաշվիլուն, խորհրդարանի նախագահին, խորհրդարանի յուրաքանչյուր պատգամավորին անվանական, ինչպես նաև մի շարք քաղաքական կուսակցությունների առաջնորդներին ուղղված պաշտոնական նամակներով:

Իսկ մի քանի օր առաջ Վրաստանի խորհրդարանի ադրբեջանցի պատգամավորները հայտարարել են, որ կձեռնարկեն բոլոր քայլերը, որպեսզի հայկական համայնքի դիմումը չքննարկվի:

«Խորհրդարանը Վրաստանում այն մարմինը չէ, որում կարող է քննարկվել այս հարցը,- ապրիլի 13-ին ասել է Վրաստանի խորհրդարանի պատգամավոր Ռամին Բայրամովը: - Հայերն այս հարցը բարձրացնում են ողջ աշխարհում: Այժմ այս գործով զբաղվում են Վրաստանում բնակվող հայերը, սակայն դա անիմաստ է: Վրաստանը նման որոշում չի ընդունի, քանի որ Թուրքիան Վրաստանի բարեկամն ու ռազմավարական գործընկերն է: Թուրքիայի կառավարությունը բազմիցս առաջարկել է Հայաստանին քննարկել այդ գործը պատմաբանների մասնակցությամբ, բացել արխիվները: Իսկ հայերը չեն համաձայնում այդ առաջարկին: Իմ կարծիքով` այդ վեճն առաջին հերթին պետք է լուծեն պատմաբանները, այլ ոչ թե քաղաքական գործիչները»:

Վրացի քաղաքագետ Պաաթա Զաքարեիշվիլին ընդգծում է, որ քիչ հավանական են Օսմանյան Թուրքիայում տեղի ունեցած Հայոց ցեղասպանության հարցի քննարկումները Վրաստանում:

Նրա խոսքով` Վրաստանը սահմանակից է և´ Հայաստանին, և´ Թուրքիային, և երկու երկրների հետ էլ բարիդրացիական հարաբերություններ ունի: «Այդ կապակցությամբ Վրաստանն ավելի շուտ ձեռնպահ կմնա նման սուր հարցերի քննարկումներից, որոնք կարող են հանգեցնել երկկողմ հարաբերությունների սրվելուն, ինչպես նաև ընդհանուր առմամբ տարածաշրջանում` լարվածությանը»:

Քաղաքագետը նաև նշել է, որ հայերը չպետք է վիրավորվեն Վրաստանից դրա համար, քանի որ «ԱՄՆ պետքարտուղար Հիլարի Քլինթոնը հրապարակավ հայտարարել է Կոնգրեսում այս հարցի քննարկման աննպատակահարմարության մասին, և Հայաստանը չի վիրավորվել»:

Վրաստանում, որտեղ բնակվում է ավելի քան 100000 հայ, Ցեղասպանության մասին հարցը երբեք չի քննարկվել երկրի խորհրդարանում, չնայած Վրաստանի հայ քաղաքացիների բազմաթիվ դիմումների:

2000 թ. Վրաստանում Թուրքիայի դեսպան Բյուրակ Գյուրսելը զայրացած նամակով պատասխանել է «Ազատ Վրաստան» թերթի խմբագրին (որը հրապարակվել է նույն թերթում` 2000 թ. օգոստոսի 12-ին) այն պատճառով, որ թերթի լրագրողը «Վշտի զանգ» (թիվ 24) հոդվածում հիշել է Հայոց ցեղասպանության մասին:

«Դիտվում է միտում այն անձանց կողմից, որոնք ձգտում են կանխամտածված աղճատել պատմությունը, այս անգամ փորձում են Թուրքիայի դեմ քարոզարշավ սկսել իր համար եղբայրական և բարեկամական Վրաստանում: Կցանկանանք հավատալ, որ պատմության ընթացքում թուրքերի հետ որպես հարևաններ ապրելով նույն աշխարհագրական տարածաշրջանում, միևնույն մշակութային արժեքները և ավանդույթները դավանելով` վրաց հասարակությունը ուշադրության չի արժանացնի վերոնշյալ քարոզչությունը»,- ընդգծել է դեսպանն իր նամակում:

Ակնհայտորեն Թուրքիայի դեսպանը փաստորեն զրկում է վրացիներին ինքնուրույն որոշելու իրավունքից, թե որտե´ղ է պատմական ճշմարտությունը, որտե´ղ` նրա աղճատումը, և արգելք է դնում Հայոց ցեղասպանության մասին ցանկացած հիշատակության վրա:

Նա իրոք շատ բարենպաստ երկրում է աշխատում այն իմաստով, որ Վրաստանը հայահոծ միակ երկիրն է, որի խորհրդարանը երբեք չի կանգնել Հայոց ցեղասպանության ճանաչման հարցը քննարկելու մարտահրավերի առաջ:

Այս բոլոր գործոնները հաշվի առնելով` Հայոց ցեղասպանության հարցի քննարկումը Վրաստանի խորհրդարանում անհավանական է թվում: