Readers' comments

• Genocide and Demographics: Moral and political aspects guiding French lawmakers

Don't hold your breath. The geopolitical location of Turkey, including, The Straits of Istanbul, and the Straits of Dardenelles, are of vital interest to the Westerners. Values, Morals, and Ethics are meaningless to them. At the End of the WWII, in June of 1945, When the Soviet Foreign Minister, Mr. Molotov, asked Turkey to return the Armenian territories back to the USSR, Mr. Winston 'Town Drunk...

Read commented Article

Post a comment

Read all 2 comments

Comments are welcomed and encouraged. However, comments not pertaining to the topic or containing slander or offensive language will be deleted. You have to be registered to be able leave your comment. Sign in or Register now for free.

Թուրքիայի քաղաքական շրջանակներում և փորձագիտական հանրության շրջանում լայն տարածում ունի այն կարծիքը, թե Ֆրանսիայի իշխող կուսակցության քայլերն ու մտադրությունները թելադրված են «հայկական ընտրազանգվածին» իր կողմը գրավելու նախընտրական նկատառումներով:

Մինչդեռ դրան դեմ է գալիս պարզ թվաբանությունը. եթե Ֆրանսիայում հայ բնակչության թիվը կազմում է շուրջ 500.000. ապա մահմեդականներինը` տասնապատիկ շատ է:

Ու թող որ վերջինի թվի առյուծի բաժինն ընկնում է արաբական երկրներից եկածներին, սակայն թուրքերի թիվը միանգամայն համադրելի է հայերի թվաքանակի հետ: Ավելին` հաշվի առնելով վերջին տարիների ընթացքում Թուրքիայի կողմից իրականացվող «մահմեդական աշխարհի շահերի գլխավոր պաշտպանի առաքելությունը», ակնհայտ է, որ «հայկական ընտրազանգվածը» օբյեկտիվորեն չի կարող մրցել «ամբողջ թուրքականի» հետ:

Այդսպիսով, Հայոց ցեղասպանության ժխտումը քրեականացնող օրինագիծն ընդունելով` իշխող կուսակցությունը վտանգում է կորցնել ավելի շատ ձայներ, քան ստանալ:

Այդ հարցում առկա է գործոնների ավելի խայտաբղետ սպեկտր, ընդ որում` թե´ գործնական բնույթի և թե´ բարոյական:

Առաջինը` թուրք-ֆրանսիական հարաբերությունների ակնհայտ սրումը` Անկարայի հռչակած «նեոօսմանիզմի» քաղաքականության ֆոնին:

Հիշեցնենք Թուրքիայի արտաքին քաղաքականության գերատեսչության ղեկավար Ահմեդ Դավութօղլուի խոսքը, որը նա ասել է Ֆրանսիայի Ազգային ժողովում նախքան «հայկական օրինագծի» քննարկումը. «Մենք նեոօսմաններ ենք: Գերտերությունները հետևում են դրան շփոթված: Նախևառաջ Ֆրանսիան, որը փորձում է հասկանալ` ինչո՞ւ ենք մենք աշխատում Աֆրիկայում: Ես արդեն հանձնարարել եմ` աֆրիկյան ո´ր երկիրն էլ գնա Սարկոզին, ամեն անգամ, բարձրացնելով աչքերը, նա պետք է տեսնի Թուրքիայի դեսպանության շենք, թուրքական դրոշը: Ես հանձնարարել եմ դեսպանություններ վարձակալել ամենալավ վայրերում»:

Այսպիսով, Ֆրանսիայի ԱԺ-ում «հայկական օրինագծին» հավանություն տալուն նպաստած «պրագմատիկ գործոններից» մեկը Թուրքիայի ղեկավարության կողմից ֆրանսիական շահերի ակնհայտ անտեսումն է` բավական ընդարձակ աշխարհագրական տարածքում նրա կողմից նոր քաղաքական ուղղության իրականացման ընթացքում, որը, ըստ էության, ներառում է նախկին Օսմանյան կայսրության ողջ տարածքը:

Այս համատեքստում տեղավորվում է այսօրվա դրությամբ Հայոց ցեղասպանության միակ ճանաչումը նախագահի ստորագրության (Ժակ Շիրակ) մակարդակով, ինչպես նաև արդեն գործող նախագահ Նիկոլա Սարկոզիի մտադրությունը` ցեղասպանությունների ժխտումը քրեականացնող օրինագիծը ներառել Ռասիզմի և մարդատյատության դեմ պայքարի մասին շրջանակային համաձայնագրում և տարածել այն Եվրամիության բոլոր երկրներում (այնպես, ինչպես ԵՄ երկրներն ընդունեցին Հոլոքոստի ժխտումը քրեականացնող օրենքը` Ռասիզմի և մարդատյատության դեմ պայքարի շրջանակներում):

Սակայն չպետք է անտեսել հարցի բարոյական կողմը և ամեն ինչ հարմարեցնել բացառապես քաղաքական նպատակահարմարության տրամաբանությանը և սառը գործնական հաշվարկին: Ի վերջո, Ֆրանսիան հայերի համար ապրելու ամենահարմար երկրներից մեկն է, հնարավոր է`ամենահարմարը, որը մեծ թվով հայազգի երաժիշտների և նկարիչների, ռեժիսորների և դերասանների, քաղաքական գործիչների և գործարարների փայլուն համաստեղություն է տվել:

Եվ եթե ոչ թվով, ապա որակով սա իսկապես «էլիտար ընտրազանգված» է` ֆրանսիական ստեղծագործ և արարող ոգու անբաժանելի մասը, որն արդեն օբյեկտիվ բնության օրենքներով չի կարող (այս կամ այն չափով) չազդել ողջ ֆրանսիական էլիտայի դիրքորոշման և տրամադրության վրա: