Readers' comments

• «Հայ Ձմեռ պապի» հաջողության պատմություն. հաստատակամություն

Հույսով եմ, որ նրանք կհաղթահարեն բոլոր դժվարությունները:...

Read commented Article

Post a comment

Read all 1 comments

Comments are welcomed and encouraged. However, comments not pertaining to the topic or containing slander or offensive language will be deleted. You have to be registered to be able leave your comment. Sign in or Register now for free.

Մեծացնել նկարը

Այդուհանդերձ, տղաները հույսեր են կապում ապագայի հետ: «Ամեն ինչ լավ կլինի»,- ասում էր 13-ամյա Ռուբեն Կարապետյանը «ԱրմենիաՆաուին» տված առաջին հարցազրույցում: 2006 թ. հոկտեմբերի 4-ին «Հայ Ձմեռ պապ» ծրագիրն այցելեց Ռուբենին ու նրա երկու եղբայրներին` 15-ամյա Վրեժ և 11-ամյա Հայկ Կարապետյաններին Սիսիանի շրջանի Դարբաս գյուղի նրանց խարխուլ տանը:

Ընտանիքի գլխավորի դերը ստանձնած Վրեժը, որը ժամանակին ջանասեր աշակերտ էր, հոգսերով ծանրաբեռնված լինելու պատժառով դժվարանում էր դասերը պատրաստել: Ծնողների մահվանից հետո Վրեժն ու միջնեկ եղբայրը` Ռուբենը, թողնելով հայրական կիսակառույց տունը, տեղափոխվել են պապի ավերակված տուն, որտեղ ապրում են 83-ամյա տատի` Արշալույս Կարապետյանի և անկողնուն գամված նրա ամուսնու` 86-ամյա Ռուբեն Կարապետյանի հետ: Փոքր եղբայրը` Հայկը, սովորում է Սիսիանի թիվ մեկ հատուկ գիշերօթիկ դպրոցում: Ամեն աստծո օր ընտանիքն ապրում է իր ողբերգությունը, որին գումարվում է օրվա հաց վաստակելու հոգսը:

«Ես ո՞նց կարամ էրեխեքին պահեմ, երբ էլ ոչ մի միջոց չունեմ,- լաց էր լինում Արշալույս տատը: - Մենակ գիտեմ` երբ ա ցերեկ, երբ ա գիշեր»: «ԱրմենիաՆաուի» հետ առաջին հանդիպման ժամանակ նա ասում էր, որ իր «երեք երեխաները չեն դիմացել կյանքի դժվարություններին... Նրանց տունը հիմա լքված է: Ոչ մեկը չի հոգում մեր մասին, հազիվ եմ պահում իմ փոքրիկ որբերին»:

«Հայ Ձմեռ պապ» ծրագրի միջոցով Կարապետյանների ընտանիքի հուսահատ վիճակին արձագանքեցին երևանցի մի խումբ դպրոցականներ` իրենց տնօրեն Անահիտ Բախշյանի հետ, որն այժմ ԱԺ պատգամավոր է: «[Մեր դպրոցին] «Հայ Ձմեռ պապ» ծրագրի ներկայացրած բոլոր պատմություններից այս երեխաներն ամենաանօգնականն էին,- բացատրում է Անահիտ Բախշյանը: - Այս երեխաների ճակատագիրը լուրջ մտահոգություն էր առաջացնում... [սակայն] սա ընդամենը մեկ կաթիլ է ծովում»:

«Հայ Ձմեռ պապի» ֆիլմերը դիտելուց հետո Բախշյանի աշակերտները, այդ թվում` Գայանե Քյասինյանն ու Ժորա Իսպիրյանը, որոշեցին դրամահավաք կազմակերպել Վրեժի ու նրա ընտանիքի համար: Դերենիկ Դեմիրճյանի անվան թիվ 27 դպրոցի աշակերտները սկսեցին այն գումարով, որն արդեն գոյացել էր Չարլզ Դիքենսի գործերից մեկի բարեգործական բեմադրության ժամանակ: «Միայն պատկերացրեք այդ պայմանները»,- ասում է Գայանեն Կարապետյանների խարխուլ, կիսակառույց տան մասին` առանց խմելու ջրի ու արտաքին աշխարհի հետ որևէ կապի:

2007 թ. մարտի 17-ին «Հայ Ձմեռ պապը», տիկին Բախշյանի, Գայանեի, Ժորայի ու մի քանի այլ աշակերտների հետ յոթժամյա ճանապարհ կտրելով, այցելեց Վրեժին ու նրա ընտանիքին: Երեխաները Վրեժին հանձնեցին նրա անունով մի տուփ, որ երկու ամիս պահել էին դպրոցում` դրամ հավաքելով 15-ամյա պատանու համար: Տուփում, որ գնահատման ու զարմանքի մեծացող ժպիտով բացում էր Վրեժը, աշակերտները, ծնողներն ու ուսուցիչները հավաքել էին 103.640 դրամ (մոտ 310 դոլար):

«Երկու տարվա մեջ սա իմ առաջին երջանիկ օրն է: Հավատս չի գալիս, որ ինչ-որ մեկն այդքան ճանապարհ է կտրել մեր ընտանիքին օգնելու համար»,- ասաց Արշալույս տատը «Հայ Ձմեռ պապի» ու Բախշյանի աշակերտների մասին: Հավաքած փողից բացի դպրոցականները Կարապետյանների համար բերել էին այնքան անհրաժեշտ պահածոներ, հագուստ, կոշիկ, գրենական պիտույքներ, անկողնային պարագաներ ու սպիտակեղեն, թեյնիկ ու Աստվածաշունչ: Արշալույս տատի առօրյա հոգսերը թեթևացնելու համար տիկին Բախշյանը նրան լվացքի մեքենա նվիրեց. առաջ տատիկը, անկախ եղանակից, տղաների հագուստը լվանում էր բակում` թիթեղյա դույլի մեջ: Այժմ հնամաշ հագուստով ու սև գոգնոցով այս վտիտ կնոջ կնճռոտ դեմքին միշտ ժպիտ կա: «Աշխարհն ինձ համար մթնել էր, իսկ դուք լույս բերեցիք իմ երեխաներին»,- ասում է նա երախտագիտությամբ:

«Հայ Ձմեռ պապն» ապահովել է տղաներին ոչ միայն կայուն ֆինանսական աջակցությամբ (վերջերս ընտանիքը 10 հավ է ստացել), այլև մշտական բարեկամությամբ ու կապերով: Վրեժը բջջային հեռախոս է ստացել, որով կապ է պահպանում «Հայ Ձմեռ պապի», տիկին Բախշյանի և իր նոր ընկերների հետ: Նա արդեն ինքնուրույն հոգացել է նաև տանը հեռախոս անցկացնելու մասին` բարեկամների ու ազգականների հետ կապ պահպանելու համար:

Սակայն ամենաթանկ ու ամենացանկալի նվերը կրթությունը շարունակելու հնարավորությունն էր: Երբ «Հայ Ձմեռ պապն» առաջին անգամ այցելեց Վրեժին ու նրա ընտանիքը, տղան ասաց, որ սիրում է պատմություն առարկան, սակայն երբ նրան հարցրին` կուզենար արդյոք այդ մասնագիտությամբ բարձրագույն կրթություն ստանալ, ասաց. «Շատ կուզենայի, բայց չեմ կարող, որովհետև պետք է հոգամ փոքր եղբայրներիս ու ընտանիքիս հոգսերը... Անելիքներն այնքան շատ են, որ կրթության հնարավորություն չի մնում»:

Վրեժի ազնիվ նվիրումն իր ընտանիքին մեծ տպավորություն գործեց «Հայ Ձմեռ պապ» ծրագրի վրա, և դրա շնորհիվ այժմ «Հայ Ձմեռ պապը» ֆինանսավորում է Վրեժի կրթությունը: Ծրագիրը վարձել է կրկնուսույցներ` նախապատրաստելու նրան բուհական քննություններին: Նա ցանկանում է իրավաբան դառնալ: «Հիմա, որ ինձ օգնում են պատրաստվելու, ես փորձում եմ ավելի շատ բան հասցնել,- ասում է Վրեժը: - [«Հայ Ձմեռ պապը»] նաև օգնել է եղբորս, որը շուտով մեկնելու է Հնդկաստան սովորելու»,- ավելացնում է նա: Համագործակցելով Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածնի հետ` «Հայ Ձմեռ պապը» առաջարկել է, որ 13-ամյա Ռուբենը սովորելու մեկնի Կալկաթայի հայկական Մարդասիրական ճեմարան:

Արշալույս տատին ու Ռուբեն պապին «Հայ Ձմեռ պապը» համակել է իրենց թոռների ապագայի ու սեփական կյանքի բարելավման նոր հույսերով: ««Հայ Ձմեռ պապը», իհարկե, փոխել է նրանց կյանքը,- հավատացնում է Վրեժը: - Երբ մեզ ֆինանսական օգնություն են ցույց տալիս, դա նշանակում է ֆինանսական օգնություն նրանց: Տատիկս լվացքը ձեռքով էր անում, իսկ հիմա լվացքի մեքենա ունենք... [իսկ] պապիկին ձմեռվա հագուստ են նվիրել»:

«ԱրմենիաՆաուից» ստացած օգնությունը հենց այն էր, ինչ ակնկալում էինք,- ասում է Վրեժը թեթևության զգացումով: - Ոչ մի ուրիշ ճանապարհով այդ օգնությունը ստանալ չէինք կարող: Չեմ պատկերացնում, [թե ինչ էինք անելու], եթե այդ օգնությունը չլիներ»:

Սոսկ գոյատևելուց Կարապետյան տղաներն այժմ պատրաստ են հաստատակամորեն հետամուտ լինելու կյանքում իրենց առաջ դրված նպատակներին, օգտվելու նոր հնարավորություններից: Վրեժը պայծառ աչքերով ասում է. «Դա շատ կարևոր է, քանի որ երբ եղբայրներս երջանիկ են, ես էլ եմ երջանիկ, և այժմ, իհարկե, կարող եմ կենտրոնանալ ուսման վրա և ինձ ավելի ազատ զգալ...»:

Չնայած Դարբասում ապրած ողբերգությանը` Վրեժն իր տարիքին ոչ բնորոշ հասունությամբ ասում է. «Ես դեռ չեմ մտածել [իմ ապագայի] մասին կամ թե ուր եմ գնալու, բայց... հայրենի հողս չեմ մոռանա... Հարազատ հողը, հարազատ օդը բոլորին են ձգում»:

Ինչպես էլ կյանքը դասավորվի, Վրեժը նոր հեռանկար է տեսնում իր և եղբայրների համար, ապագա, որտեղ հույս կա: Դրա համար «ես շատ երախտապարտ ու շնորհակալ եմ [«Հայ Ձմեռ պապի» ցույց տված] օգնության համար: Մենք այդ օգնությունը շատ բարձր ենք գնահատում»: