2011-ի քաղաքական տարին մեկնարկեց ու ավարտվեց ներքաղաքական ինտրիգներով, բարձրաստիճան պաշտոնյաների հրաժարականների շքերթով, ինչն էլ տարին բնորոշեց որպես նախընտրական դիրքորոշումների ճշգրտման, ամրապնդման ու պայքարի մեկնարկի տարի: Տարին նշանավորվեց նաև աննախադեպ երկխոսությամբ, որը ծավալվեց իշխանության և հիմնական ընդդիմադիր Հայ ազգային կոնգրեսի (ՀԱԿ) միջև, որն ամռանը մի քանի շաբաթ շարունակվելուց հետո դադարեց: Կողմերը փոխադարձ մեղադրանքներ հնչեցրեցին միմյանց հասցեին` երկխոսությունը տապալելու համար:

2011-ն առանձնահատուկ էր կոալիցիոն գլխավոր դերակատարների` Հանրապետական ու «Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցությունների առճակատումներով, որն սկսվեց տարեսկզբին ու փոքր-ինչ հանդարտվեց կոալիցիոն հուշագրի ստորագրումից հետո:

Ստորագրված հուշագիրը հայաստանյան ներքաղաքական կյանքում նոր մշակույթ ձևավորեց, որը սակայն քննադատության արժանացավ արտակոալիցիոն գրեթե բոլոր ուժերի և անկախ վերլուծաբանների կողմից:

Քաղաքական գարունը բացվեց «Ժառանգության» հիմնադիր Րաֆֆի Հովհաննիսյանի` Ազատության հրապարակում (այդ ժամանակ դեռևս փակ էր հիմնական ընդդիմության համար) «Ծոմ ազատության» 15-օրյա հացադուլով, , որն էլ ջրի երես հանեց ընդդիմադիր երկու թևերի` Հայ ազգային կոնգրեսի ու «Ժառանգության» միջև տարաձայնությունները ` հասնելով անգամ վիրավորանքների:

ՀԱԿ-ի համար տարին հակասական էր. մի կողմից հաղթանակներ` Ազատության հրապարակի վերանվաճում, համաներում, իշխանության հետ երկխոսության հնարավորության ստեղծում, մյուս կողմից` ներքին բախումներ:

ՀԱԿ-իշխանություն երկխոսության առկախումից հետո` սեպտեմբերին, ընդդիմադիրները սկսեցին հանրահավաքային պայքարի նոր շրջանը, որը հոկտեմբերին ուժգնացավ` վերածվելով շուրջօրյա , սակայն անարդյունք պայքարի:

Տարին նշանավորվեց հրաժարականների շքերթով, որոնք, ի տարբերություն նախորդ տարվա փոխատեղումների, բնորոշվեցին ոչ թե «կոսմետիկ բարեփոխումներով», այլ զուտ «նախընտրական դիրքավորմամբ»:

Օրենսդիր մարմնի լիազորությունների հնգամյա ժամկետը լրանալուց կես տարի առաջ հրաժարականի դիմում ներկայացրեց պետության երկրորդ դեմքը` ԱԺ խոսնակ Հովիկ Աբրահամյանը` հայտարարելով, թե պատրաստվում է գլխավորել ՀՀԿ նախընտրական շտաբը 2012-ի մայիսին կայանալիք խորհրդարանական ընտրություններում: Աբրահամյանը դարձավ անկախ Հայաստանի արդեն հինգերորդ խոսնակը, որ չպաշտոնավարեց մինչ խորհրդարանի լիազորությունների ավարտը:

Աբրահամյանին փոխարինեց ՀՀԿ մեկ այլ ներկայացուցիչ` փոխխոսնակ Սամվել Նիկոյանը: Վերջին պահին իր թեկնածուին առաջադրեց խորհրդարանական ընդդիմադիր «Ժառանգություն» խմբակցությունը, որը չկարողացավ լուրջ մրցակցություն ստեղծել կոալիցիայի խոշոր քաղաքական ուժի` ՀՀԿ թեկնածուի հետ պայքարում:

Սակայն հրաժարականներն այսքանով չավարտվեցին. իր դիմումի համաձայն պաշտոնից հրաժարվեց ՀՀ նախագահի փեսա Միքայել Մինասյանը` հայտարարելով, թե պատրաստվում է օգնել Հովիկ Աբրահամյանին ՀՀԿ-ի նախընտրական շտաբը ղեկավարելու գործում:

Հրաժարական տված բարձրաստիճան պաշտոնյաների շարքում էին նաև 11 ամիս պաշտոնավարած Երևանի քաղաքապետ Կարեն Կարապետյանը և ոստիկանապետ Ալիկ Սարգսյանը:

Մինչ իշխանական վերնախավում վերադասավորումները շարունակվում էին, Հանրապետական-«Բարգավաճ» առճակատման նոր բռնկումներ սկսվեցին ՀՀ վարչապետ հանրապետական Տիգրան Սարգսյանի` «կոտրած տաշտակի» վերլուծություն-առաջարկ արեց ԲՀԿ-ին:

Աշնան վերջը ԲՀԿ-ականների համար դժվարին ժամանակաշրջան էր, երբ սկսվեց, Նաիրա Զոհրաբյանի բնորոշմամբ` «վհուկների որսը». թմրանյութերի հետ կապված մեղադրանքներով ձերբակալվեցին կուսակցության մի քանի անդամներ և աջակիցներ, իսկ այնուհետև լրատվամիջոցները տեղեկություններ տարածեցին, թե հնարավոր է, որ ՀՀԿ-ն և ԲՀԿ-ն ընտրություններին մասնակցեն կոալիցիոն համամասնական ցուցակով:

Այս տարի առանձնահատուկ կերպարով հանդես եկավ ՀՀ տեխնոկրատ վարչապետ Տիգրան Սարգսյանը, որը, դուրս գալով իր «դասախոսի» կերպարից, հայտնվեց մեկ այլ դերում` հիշելով իր պապի խորհուրդը. «Կյանքում ընկերություն չանել էն մարդկանց հետ, որոնք չեն խմում»:

Խորհրդարանական փոքրամասնություն կազմող կուսակցություններից Դաշնակցությունն էլ տարվա վերջին մոռացության տվեց իր ընդդիմադիրի կեցվածքը և կառավարության հրաժարականի, քննադատության հետ մեկտեղ ընտրեց իշխող Հանրապետականի ԱԺ թեկնածուին: Նման քվեարկությունն ի ցույց դրեց «Ժառանգության» և ՀՅԴ-ի միջև առկա մրցակցությունը:

2011-ի ընթացքում չմոռացվեց նաև ՀՀ երկրորդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանը: Մինչ տարվա սկզբին չէին դադարում ՀՀ երկրորդ նախագահ Քոչարյանի` մեծ քաղաքականություն վերադառնալու մասին քննարկումները, սեպտեմբերին Քոչարյանն ինքը պատասխան տվեց բոլոր հարցերին` հայտարարելով, որ >«չի բացառում» իր վերադարձը:


Սակայն տարին առանձնացավ դրսից հնչող կոշտ քննադատությամբ ու դրանց հեղինակների բարձր դիրքով: Իշխանությունների համար սառը ցնցուղ էր սեպտեմբերին սփյուռքի կազմակերպությունների ղեկավարների և ներկայացուցիչների համահայկական համաժողովում Մեծի Տանն Կիլիկիո կաթողիկոս Արամ Ա-ի ելույթը, որն իշխանություններին մեղադրեց Հայաստանը «հայաթափելու» և երկրում «ներքին արյունահոսություն» ստեղծելու մեջ:

Դրան հաջորդեց հայտնի ռուսաստանաբնակ գործարար Լևոն Հայրապետյանի քննադատությունը երկրում կոռումպացված համակարգի, տնտեսության կործանման մասին:

Սակայն առավել խոցելի ու ազդեցիկ էր ֆրանսահայ մեծ շանսոնիե Շառլ Ազնավուրի խոսքը` իշխանությունների կողմից «ներքին ցեղասպանություն» իրականացնելու վերաբերյալ: Սակայն հետագայում պետական լրատվական գործակալության միջոցով Շվեյցարիայում Հայաստանի դեսպան Շառլ Ազնավուրը հետագայում հերքեց, թե նման բան է ասել, սակայն շատերն այս հերքումը որակեցին զուտ դիվանագիտական, դրդված քայլ: