Օտարալեզու դպրոցների վերաբացման մասին կառավարության աղմուկ հանած օրենսդրական նախաձեռնությունը նոր ընթացք է ստացել. իշխանությունները, հաշվի առնելով ընդդիմախոսների կարծիքները, նահանջել են իրենց դիրքերից` համաձայնելով բացել օտար լեզվով դասավանդվող միայն մասնավոր և ոչ թե պետական դպրոցներ, և դրանց թիվը դարձնել ոչ թե 2 տոկոս, այլ` 1 (մոտ 14 դպրոց):

Սակայն օրինագծի ընդդիմախոսները դեռ գոհ չեն` պնդելով, որ այդ նահանջը բնավ չի «նվազեցնում [կրթության համակարգին ուղղված] վտանգը», եթե օտարալեզու դպրոցներ բացվեն:

«Այս փոփոխությունները ցույց են տալիս, որ նախագիծն ինչպես հարկն է նախապես մշակված չէ և առնվազն ոչ մասնագիտական է: Այդ առումով հիշյալ նահանջը ոչ միայն չի փարատում մտահոգությունները, այլև ավելի է խորացնում դրանք»,- ասված է «Մենք դեմ ենք օտարալեզու դպրոցների վերաբացմանը» հասարակական նախաձեռնության անդամների հայտարարության մեջ:

Մայիսի սկզբին կառավարությունը հավանություն էր տվել կրթության և գիտության նախարարության նախաձեռնած «Լեզվի մասին» և «Հանրակրթության մասին» օրենքներում փոփոխություններ կատարելու մասին օրինագծին, որի ընդունվելու դեպքում Հայաստանում կբացվեն օտար լեզվով դասավանդվող (ռուսական կամ անգլիական) դպրոցներ:

Ընդդիմախոսներն օրինագիծը համարում են «սպառնալիք հայ ինքնությանը», մինչդեռ կառավարությունը պնդում է, որ նման դպրոցներն «անհրաժեշտ են ապահովելու մրցունակ կրթություն», որտեղ կարվեն մասնավոր ներդրումներ:

«[Կրթության և գիտության] նախարարը ցույց է տալիս իր արհամարհական և խտրական վերաբերմունքը հայկական դպրոցների նկատմամբ, քանի որ ներդրումները ծրագրում է ուղղել ոչ թե հայկական, այլ օտարալեզու դպրոցներ»,-ասում են նախաձեռնության անդամները:

ՀՀ գրողների միության անդամները ևս դեմ են օտարալեզու դպրոցների վերաբացման նախաձեռնությանը` համարելով այն «դանդաղ գործող ական` դրված հայեցի կրթության հիմքերի տակ», որը նաև խորացնելու է հասարակության մեջ բևեռացումը, քանի որ այդ «էլիտար» դպրոցներում սովորելու հնարավորություն կունենան ոչ բոլորը:

Իսկ Հանրային խորհրդի անդամ, նախկին վարչապետ Խոսրով Հարությունյանը դպրոցների բացման կողմնակից է, ով վստահ է, որ Հայաստանում օտարալեզու դպրոցների անհրաժեշտություն կա:

«Բևեռացումն այսպես թե այնպես կա, և դա լրիվ այլ հիմքեր ունի,- ասում է Հարությունյանը: - Ասել` մենք ենք, մեր սարերը, մեր լեզուն և վերջ, ճիշտ չէ, պետք է աշխարհում լինել մրցունակ, իսկ դրա համար մրցունակ կրթություն է անհրաժեշտ»: