Սերժի վստահված անձը. Գոռ Քլոյան, 28 տարեկան

Մեկ տարի է` ինչ 4-ամյա Սարգիսը ամեն առավոտ արթնանում ու ամեն անգամ նույն անպատասխան հարցն է տալիս. «Պապան չի՞ եկել, Գոռին եմ ուզում...»

28-ամյա Գոռ Քլոյանին երկու որդիները վերջին անգամ տեսան մարտի 1-ի երեկոյան, երբ նա հետաքրքրասիրությունից մղված գնաց Երևանի կենտրոն` տեսնելու, թե ինչ է կատարվում: 28-ամյա Գոռը 10-ից մեկն էր, ով զոհվեց գարնան առաջին օրվա այն չարաբաստիկ օրը:

«Ես չգիտեմ` ինչ ասեմ էս երեխուն, ինչպես բացատրեմ, որ հայրն էլ չի գալու, որ իր հոր ու էլի 9 անմեղ զոհերի արյան գնով ոմանք իրենց իշխանությունը պահեցին»,- ասում է Սարգսի տատիկը` Ազատուհի Մանուկյանը:

«Ժամանակը կգա` կհասկանա, բայց ինչո՞վ էին մեղավոր էս էրեխեքը, որ առանց հոր պիտի մեծանան»:

Հայրը որդուն գտել է Պռոշյան փողոցի հիվանդանոցում, ուր այդ օրը տեղափոխում էին գրեթե բոլոր վիրավորներին: Զոհվածի մայրը, վերհիշելով այդ օրը, ասում է, որ նման սարսափելի տեսարան միայն պատերազմի մասին ֆիլմերում էր տեսել:

«Հիվանդանոցը լիքն էր վիրավոր, ծեծված, արյունլվիկ երիտասարդներով: Հետո մեկին ինչ-որ թուղթ տվեցին` ասելով, որ իրենց տղան մահացել է: Սկսեցի ճչալ, գոռալ, թե ինչո՞ւ են սպանել, ախր, երիտասարդ էր… էլ չգիտեի, որ իմ որդին էլ կողքի սենյակում արդեն մահացած է»,- ասում է Մանուկյանը:

Քլոյանին ցույց տալով հսկայական `4 սմ երկարությամբ և 2 սմ լայնությամբ պարկուճը` ասել էին, թե սա է եղել մահվան պատճառը: Բժիշկները նաև ասել էին, որ վիրահատության ընթացքում Գոռի աճուկում եղած գազային փամփուշտը պայթել էր, ողջ վիրահատարանը լցվել գազով, ու ստիպված էին եղել տեղափոխել, այլապես, գուցե, հնարավոր լիներ փրկել նրան:

Ըստ Քլոյանի` որդուն փրկելու հավանականությունը մեծ է եղել, քանի որ, չնայած վնասվել էր գլխավոր արյունատար անոթը, մոտ քսան րոպե նա դեռ գիտակցությունը կորցրած չի եղել և հիվանդանոց ընդունվելիս ինքն է ասել իր անուն-ազգանունը:

Գոռն այն երեք քաղաքացիներից էր, որոնց վրա ոստիկանությունը կրակել էր «Չերյոմուխա 7» հատուկ միջոցից: Թեև հայտնի են այդ զենքն օգտագործած չորս ոստիկանների անունները, սակայն դեռ պարզ չեն, թե նրանցից ով է կրակել (Տես` «Նրանք ծաղրում են մեր զոհվածներին»).

«Ի՞նչ է նշանակում` չեն կարող ճշտել` ով է մեղավոր, գիտեն անունները, գիտեն զորամասի համարը, գիտեն հրամանատարին, ու չգիտեն,թե ո՞վ հրաման տվեց օգտագործել այդ հնացած զենքը, ո՞վ հրաման տվեց կրակել ոչ թե օդ, այլ ուղիղ մարդկանց վրա»,- զայրացած հարցնում է Քլոյանը` մեկ տարվա ընթացքում չստանալով ոչ մի պատասխան:

Որդեկորույս ծնողների համար ամենամեծ վիրավորանքը իշխանությունների անտարբերությունն ու արհամարհանքն է, ցավակցություն ստացել են միայն «Ժառանգություն» կուսակցությունից, մինչդեռ Գոռը «Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցության անդամ էր և նախագահական ընտրությունների ընթացքում կուսակցության հորդորով աշխատել է որպես Սերժ Սարգսյանի վստահված անձ:

«Ընտրություններից հետո շատ հիասթափված էր, ամեն անգամ ասում էր` չեք պատկերացնի` ինչ եղավ, ինչ անարխիա էր, ոնց էին լցոնում»,- պատմում է մայրը և հավելում.

«Մի՞թե չեն մտածում, ախր, ընտանիքի միակ աշխատողը, կերակրողը միակ հայրն էր, ի՞նչ է անում այդ ընտանիքն առանց ծնողի, այդ երկու երեխաները ո՞նց են ապրում, ո՞նց են սնվում, գուցե օգնության կարի՞ք ունեն: Մի՞թե իշխանության մեջ չկա գոնե մի խղճով մարդ, որ սրանց խելքի բերի»,- հարցնում է կարմրած աչքերով մայրը:

Հետո ինքն էլ պատասխանում է իր հարցին. «Չկա, որ լիներ երեխեքին չէին սպանի»:
ԱրմենիաՆաուի էջերում