«Ինձ սարսափեցնում ա էն միտքը, որ մարտի 1-ը մոտենում ա, չեմ ուզում, որովհետև մարտի 1-ին ես նույն ցավն ու տառապանքը կվերապրեմ»,- ասում է Լիլիթն ու սկսում հիշել:

Ցավի ու տառապանքի տարի սկսվեց 33-ամյա Լիլիթ Դալալոյանի համար, երբ ժամը 10-ին հնչած հեռախոսազանգը վերջինն էր իր ամուսնու` Դավիթ Պետրոսյանի, մասին:

Այրին հիշում է, թե ինչպես գիշերով ստիպված էր գնալ ամուսնուն փնտրելու, որն ասել էր, թե տուն է վերադառնում: Մի ժամ անց, տեսնելով, որ նա չի գալիս, Լիլիթը 13-ամյա որդու` Վարուժանի հետ տաքսի է նստում և գնում փնտրելու...

Երևանի կենտրոնում` Կիևյան-Բաղրամյան փողոցների խաչմերուկում, նրանց սթափեցնում են զինվորական մեքենաներն ու ոստիկանները, և չհասկանալով, թե ինչ է կատարվում շուրջը, նրա անհանգստությունն ավելի է սաստկանում:

«Մի պահ ուշքի եկա, մտածեցի` երեխայիս հետս չտանեմ: Զանգեցի քեռուս աղջկան, ու երբ նա խնդրելով ասեց` Լիլիթ, դու էլ կգաս մեր տուն, անհանգստացա, բայց չխառնվեցի, հարցրի` Դավիթին բան ա եղել, ասեց` չէ, ոտքին դուբինկայով խփել են»:

Քեռու տուն հասնելով` Լիլիթն իմանում է ճշմարտությունը. ամուսնուն հիվանդանոց էին տարել, իսկ վնասվածքը հրազենային էր:

«Քեռուս աղջկա ամուսինը մեզ տարավ հիվանդանոց, ասի` ինձ տարեք Դավիթիս մոտ: Կես ժամ սպասացրին առաջին հարկում, չգիտեին, թե ոնց հաղորդեն Դավիթի մահվան մասին: Սիրտս կանգնում էր, խելագարված դես ու դեն էի գնում, մինչև մի աղջիկ եկավ, բարձրացանք վերև: Բժիշկները հերթով մտան սենյակ, դուռը փակեցին, ասացին` երիկամն ենք վիրահատել, ես էլ թե` ես պատրաստ եմ դոնոր լինել, իմ երիկամը վերցրե՛ք, շուտ արե՛ք: Գլխով բացասական նշան արեցին, նայեցի բժիշկներից մեկի աչքերի մեջ` Դավիթս էլ չկա՞, գլխով արեց... աչքերիս առաջ սևացավ...»

Դավիթի կնոջ` Լիլիթի խոսքերով` նա հայտնվել էր իրադարձությունների կենտրոնում` աշխատանքից տուն գալիս: Խորենացու փողոցում` ոսկու շուկայում, ոսկերիչ էր աշխատում: Սովորականի պես ոտքով գալիս էր Մաշտոցի պողոտա, որտեղից այդ ուշ ժամին ավելի շատ երթուղային տաքսիներ էին գնում իրենց տան մոտ:

Ամուսնու լուսանկարներով շրջապատված` նա նստում է հեռուստացույցի մոտ, որը նոր էին գնել ընտանիքի համար Դավթի մահվանից երկու օր առաջ:

«Շատ երջանիկ ենք եղել,- ասում է նա,- բառերով չեմ կարող նկարագրել: Ասում էր` քեզնով եմ շնչում ու ապրում»:

Լիլիթն ասում է, որ իր վիշտն անտանելի էր, և որ ութ ամիս փակվել է իր տանը, մինչև գիտակցել է, որ ամուսնու մահը իրեն էլ է սպանում, և ինքը պարտավոր է մտածել որդու մասին:

«Երբ դուրս էի գալիս, տեսնում էի, որ մարդիկ չեն ուզում հետս շփվել, էնքան դժբախտ տեսք ունեի: Որոշեցի մի դիմակ հագնեմ, դերասանություն անեմ, որ մարդիկ չխուսափեն ինձնից: Դիմակս հագնում, դուրս եմ գալիս, բոլորի հետ ասում-խոսում, երբեմն` ծիծաղում, գալիս եմ տուն, դիմակս հանում եմ ու փակվում նորից իմ տան մեջ»,- լաց լինելով պատմում է Լիլիթը:

«Մինչև հիմա էլ չեմ հավատում, որ նա չկա: Սուրճ եմ եփում` երկու բաժակ, որովհետև գիտեմ, թե դիվանին նստած` սուրճի ա սպասում: Դուռը բացվում ա, ասում եմ` Դավ, ամեն անգամ թվում է, թե ինքն ա գալիս: Ասում էր` Լիլիթ, երդվիր, որ մեզ միայն մահը կբաժանի»:

«Ու բաժանեց»: