Readers' comments

• From “Our Home” to husband’s home: Mer Doon celebrates another wedding

SHNORAVORUMEM CANKANUMEM AMENAYN LAVN U BARIN...

Read commented Article

Post a comment

Read all 5 comments

Comments are welcomed and encouraged. However, comments not pertaining to the topic or containing slander or offensive language will be deleted. You have to be registered to be able leave your comment. Sign in or Register now for free.

«Մենք այս հասարակությանն ապացուցելու խնդիր ունենք, որ մենք էլ կարող ենք լավ հարս, ընտանիքի կին ու մայր դառնալ, ինչպես սովորական ընտանիքներում մեծացած աղջիկները»,- ասում է հարսնացուն:

Լուսինեն տասը տարեկանից ապրել է Գավառի մանկատանը: Չափահաս դառնալուց հետո տեղափոխվել է Էջմիածնի «Մեր տունը» կազմակերպություն: Այստեղ ապրելուն զուգահեռ սովորել Էջմիածնի «Գրիգոր Լուսավորիչ» համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետում:

Այսօր Լուսինեն ամուսնանում է:

«Մեր տունը» ՀԿ տնօրեն Տիգրանուհի Կարապետյանը պատմում է, թե ինչպես են ընդհանրապես գալիս ու իրենից աղջիկների ձեռքը խնդրում:

«Անկեղծ ասած, երբ բացում էի այս տունը, երբեք չէի մտածում, որ կգան ինձնից աղջիկ ուզելու, որ պետք է նաև նրանց ամուսնացնեմ: Մեր ծրագիրը կրթական է, և նպատակն էր ուղղակի աղջիկներին փողոցից կտրել: Լուսինեն մեր վեցերորդ աղջիկն է, որին ամուսնացնում ենք, ունենք հինգ թոռնիկներ»,- ասում է Կարապետյանը:

«Մեր տունը» ՀԿ-ում ամուսնանալուց առաջ աղջիկները դիմում են գրում, որ ամուսնանում են իրենց կամքով, սիրելով, առանց հարկադրանքի: Կարապետյանն ասում է, որ մինչև տղայի հարազատները չեն տեղեկացվում, թույլ չի տալիս, որ դուրս գան իրենց աղջիկների հետ:

«Էս երեխեքը ընտանիք չեն տեսել ու շատ փխրուն են, նրանց չի կարելի կոտրել: Ես պետք է հստակ իմանամ տղայի մտադրությունները: Անգամ որ դուրս են գալիս հանդիպման, դիմում են գրում, որ մեկ կամ երկու ժամից տանը կլինեն: Իսկ հետո, երբ ամեն ինչ պարզվում է, իրենց ծնողների հետ գալիս են խնամախոսության»,-բացատրում է Կարապետյանը:

Կազմակերպության տնօրենը նշում է, որ տղաներին ու նրանց ծնողներին միշտ հետաքրքրում է աղջիկների առողջական վիճակը:

«Բնական է, նրանք գործ ունեն կենսաբանական խնդիրներ ունեցող երեխաների հետ:
Կազմակերպության սկզբունքներից մեկն է ներկայացնել երեխայի առողջության քարտը, տեղեկություններ ծնողների մասին»,- նշում է Տիգրանուհին:

Լուսինեի ընկերուհիները ժապավեններով, ծաղիկներով ու փուչիկներով զարդարել են «Մեր տունը»: Անգամ հարևանները գիտեն, որ «Մեր տանը» հարսանիք է: Պատրաստ է տոնական սեղանը: Լուսինեն հարսանեկան զգեստով ընդունում է հյուրերի շնորհավորանքները, լուսանկարվում:

Նրա աչքերը լցվում են արցունքներով, երբ գրկախառնվում է Գավառի մանկատան տնօրեն Նիկոլայ Նալբանդյանի հետ, որտեղ Լուսինեն ապրել է գրեթե ինը տարի:

«Իհարկե, ես կուզեի, որ մանկատներ ընդհանրապես չլինեն մեր երկրում, բայց մենք
Լուսինեին այսպիսին այսօր չէինք ունենա, եթե նա իր ընտանիքում մնար: Թող վիրավորական չհնչի, բայց այսօր մեր իրականությունում կան այնպիսի ընտանիքներ, որոնց պարագայում նախընտրելի է, որ երեխան մեծանա մանկատանը»,- ասում է Նալբանդյանը:

Լուսինեն կորել է ծաղկեփնջերի մեջ ու փայլում է երջանկությունից:

Նա ևս մեկն է, որ կոտրում է հասարակության շրջանում ձևավորված կարծրատիպը, որ մանկատան աղջիկները չեն կարող լավը լինել:

Փեսացուն` Արտավազդը, խոստովանում է. «Մեր ընտանիքում դեմ էին, բայց ես պայքարեցի, ու արդյունքում հաղթեց մեր սերը: Իմ հարազատներն իրենք համոզվեցին, թե Լուսինեն ինչ մարդ է»:

Նիկոլայ Նալբանդյանը նշում է, որ նման գեղեցիկ օրերն իրենց ընդհանուր աշխատանքի արդյունքն են:

«Ամուսնանում են, ու մեր խիղճն ավելի հանգիստ է լինում: Կյանքը ցույց է տվել, որ մանկատան երեխաները լավ ընտանիք են կազմում: Պատճառն այն է, որ մանկուց զրկված են ընտանեկան ջերմությունից ու մեծանում են` միշտ այդ բացը զգալով: Ընտանիքի գաղափարը նրանց համար վեհ է»,- ասում է նա:

Ընտանիք չունենալը բաց պատուհան է, որն այս աղջիկների կյանքում, թերևս, փակվում է միան ամուսնությունից հետո:

Լուսինեին տնտեսագիտություն դասավանդող Ֆլորա Խաչատրյանը բացատրում է, որ այս երեխաների համար խնդիր կա, որ նրանց միշտ ուղեկցում է:

«Հեշտ չէ մտածել, որ դու ժամանակին պետք չես եղել: Այդ պատճառով էլ ինքնապաշտպանության բնազդը նրանց մոտ շատ ուժեղ է: Լուսինեն միշտ ընկերություն է անում իրենից տարիքով մեծ դասախոսների հետ, հստակ երևում է, որ մայրական ջերմություն է փորձում ստանալ: Նա խելացի, ինքնավստահ ու հետաքրքիր մարդ է»:

Ֆլորա Խաչատրյանը դեմ է այն կարծիքին, որ հաճախ տղայի ընտանիքին բարեգործ են անվանում, երբ նրանց որդին ամուսնանում է մանկատան սանի հետ:

«Այս երեխաները մեղավոր չեն, որ մեծացել են մանկատանը: Հաճախ ընտանեկան խնամքի տակ գտնվող երեխան այդքան ձգտումներ չի ունենում, ինչքան նրանք: Լավ է, որ հասարակությունում այդ անջրպետը վերանում է, բայց թող չմտածեն, որ այս երեխեքին լավություն են անում` իրենց տուն տանելով, ու երբևէ նրանց չասեն. «Դու որտեղ կլինեիր, եթե քեզ մեր տուն չտանեինք»: Նրանք նույնպես մարդ են, լավ ընտանիքի կին ու մայր կդառնան: Այն, ինչ իրենք չեն ստացել կորցրած ընտանիքներում, կտան իրենց ընտանիքներին»,- ասում է Խաչատրյանը: