Երուսաղեմի Հին քաղաքի հայկական թաղամասին բնորոշ բացառիկ խաղաղությունն ու ընդարձակ տարածքը և´ օրհնանք են, և´ անեծք: Հին քաղաքում հող ձեռք բերելն ու դրա սրտում գեղեցիկ Սուրբ Հակոբ վանքը կառուցելը շատ բան է ասում կովկասյան այս փոքր էթնիկ համայնքի կարողությունների մասին, որը փորձել է պաշտպանել պարսպապատ սուրբ քաղաքն ունենանալու արտոնությունը` շնորհված օսմանյան սուլթանների կողմից. այսպիսով վերջիններս հույս ունեին փոքր-ինչ զերծ մնալ կրոնական թշնամանքից:

Սակայն սակավաթիվ հայերի թաղամասը մյուս համայնքների, հատկապես արագ ընդարձակվող հարևան հրեական թաղամասի համար դարձել է նախանձի առարկա: Հրեական թաղամասը Իսրայելի վերահսկողության տակ գտնվող 43 տարիների ընթացքում զանգվածային վերակառուցման է ենթարկվել` 1948-1967 թթ. Հորդանանի իշխանության ժամանակ ավերվելուց հետո:

Եկեղեցին, որ հպարտանում է, թե 301 թ. հայոց թագավորն առաջինն է ընդունել քրիստոնեությունը որպես պետական կրոն (Հռոմեական կայսրությունից մի քանի տարի առաջ), քրիստոնյա Երուսաղեմի անբաժան մասն է: Դրա շուրջ սփռված փոքր էթնիկ աշխարհիկ հայկական համայնքն ավելի անվստահ է իր ապագայի նկատմամբ:

6-րդ դարում Կոստանդնուպոլսի և Հռոմի իշխանությունների հետ կապերը խզելուց հետո (Հիսուսի մարդկային և աստվածային բնության շուրջ բարդ վիճաբանությունների պատճառով) եկեղեցին իր հետագա գոյությունն ապահովեց` Օսմանյան կայսրության ժամանակաշրջանում ստատուս քվոյի միջոցով: Հայկական եկեղեցին, շատ ավելի մեծ Արևելյան ուղղափառ և Կաթոլիկ եկեղեցիների հետ միասին ցայսօր շարունակում է տնօրինել Երուսաղեմի քրիստոնեական սրբավայրերը, մասնավորապես, Սուրբ Հարության տաճարը, որտեղ Հայկական եկեղեցին մաս ունի: Արևելյան ուղղափառ և Կաթոլիկ եկեղեցիները, ինչպես նաև արաբ քրիստոնյաների փոքրիկ համայնքը, որոնք գերակշռում են քրիստոնեական թաղամասում, կարծես մեկուսացրել են հայերին (ինչը լավ է, թեև գուցե ինչ-որ չափով մտահոգիչ). նրանք ապրում են Հայկական թաղամասում` իրենց հնդեվրոպական լեզվաընտանիքի առանձին ճյուղ հանդիսացող լեզվով, ինքնատիպ գրերով և ուրույն ավանդույթներով:

Հայերի և նվազող այլ քրիստոնյա դավանանքների ժողովուրդների առջև ծառացած մարտահրավերներից է միմյանց հետ համագործակցելը և միևնույն ժամանակ իրենց ավանդույթները պահպանելը: Շատերը ողջունում են տարբեր քրիստոնեական հարանվանությունների պատկանող հավատացյալների միջև ամուսնությունները` այն համարելով համայնքները պահպանելու անխուսափելի միջոց: Սակայն նման ամուսնությունները նաև խնդիրներ են առաջացնում նրանց համար, որոնք ձգտում են պահպանել իրենց լեզվական, կրոնական և այլ տարբերությունները:

Հակասությունները հաճախադեպ են ոչ միայն Երուսաղեմի մահմեդականների և հրեաների միջև, այլև քաղաքի հենց քրիստոնեական սրբավայրերում: Թեև շատերի համար հաճելի է տեսնել Երուսաղեմում քրիստոնեական զանազան հարանվանությունների ծիսական արարողությունները, սակայն վերջերս Իսրայելի ոստիկանությունը և զինված ուժերը հաճախ ստիպված են լինում բաժանել Քրիստոսի գերեզմանի մոտ իրար քաշքշող հոգևորականների, հատկապես` հայ և հույն, ինչն բնավ չի նպաստում էկումենիզմի մասին եկեղեցու առաջնորդների քարոզներին: